Годовщину последнюю празднуй—
Ты пойми, что сегодня точь-в-точь
Нашей первой зимы — той, алмазной —
Повторяется снежная ночь.
Пар валит из-под царских конюшен,
Погружается Мойка во тьму,
Свет луны как нарочно притушен,
И куда мы идем — не пойму.
Меж гробницами внука и деда
Заблудился взъерошенный сад.
Из тюремного вынырнув бреда,
Фонари погребально горят.
В грозных айсбергах Марсово поле,
И Лебяжья лежит в хрусталях...
Чья с моею сравняется доля,
Если в сердце веселье и страх.
И трепещет, как дивная птица,
Голос твой у меня над плечом.
И внезапным согретый лучом
Снежный прах так тепло серебрится.
1939
|
|
Te ostatnia juz rocznice swietuj —
Zrozum, dzisiaj tak samo jak dawniej
W nasza pierwsza zime — te z diamentow—
Sniezna noc sie powtarza dokladnie.
Para spod cesarskich stajni wali
I pograza sie Mojka w ciemnosc,
Ksiezyc—jak umyslnie — sie nie pali,
I nie pojme — dokad idziemy.
Srod grobowcow wnuka i dziadka
Ogrod sie zablakal nastroszony.
Wyplynawszy w wieziennych majakach
Pogrzebowo latarnie plona.
Grozne lody na Marsowym Polu,
A Lebiaza w krysztalach dokola...
Jakaz z moja porownac mam dole,
Jesli w sercu i strach, i wesolosc.
I trzepoce jak ptasie poswisty
Glos twoj ponad moim ramieniem.
Niespodzianym ogrzany promieniem,
Tak sie cieplo srebrzy proch sniezysty.
1939
SEWERYN POLLАК |